Rzadkie słabe dzieło Netflix z irytującym niemowlęciem generowanym przez AI.

Nawet tytuł filmu trudno tu sensownie przetłumaczyć. Mógłby brzmieć – „Człowiek kontra niemowlę”.

W skrócie – na początku wydaje się smutnym filmem o samotności, który przeplata się z rzadkimi ekstremalnie bezsmakowymi głupimi epizodami, które najwyraźniej są oferowane jako żarty, ale na końcu banalny kliszowy happy end.

Okazuje się, że wciąż остались miłośnicy sztuki filmowej, którzy w swoich recenzjach (np. na IMDb i Reddit) skarżą się, że niemowlę AI wygląda jak nienaturalna gumowa lalka z dawno zapomnianych horrorów, zwłaszcza w niebezpiecznych scenach (nieustanne pełzanie, mimika dorosłego człowieka, działania na krawędzi balkonu lub chaos w penthousie), co tłumaczy się tym, że z prawdziwym dzieckiem nie można było ryzykować i nie będzie można zarzucić naruszenia norm moralnych czy etycznych.

Jakoś wierzy się, że za podstawę rysów twarzy sztucznego niemowlęcia wzięto Macaulaya Culkina z „Kevin sam w domu”. Nawet tu twórcom zabrakło smaku i wyobraźni.

Jak się okazuje, już w pierwszym miesiącu wyświetlania 55–57% widzów podkreśla słaby scenariusz filmu, przewidywalność sytuacji i to, że jest to „typowo szybki, tani „świąteczny taśmowy komercyjny produkt” Netflix” bez jakiejkolwiek wartości i gwarantująco powodujący rozczarowanie.

Przesyłanie treści filmu nie ma najmniejszego sensu, ponieważ jest przewidywalne przez cały czas.

Nie ma pewności, czy warto było to oglądać.

Kolejny drogi pod względem kosztów, ale bardzo złego smaku sztam Netflix.

Filmowi z 10* daję 1* za wydatki.

W rolach

Rowan Atkinson – Trevor Bingley

Alanah Bloor – Maddy

Claudia Blakley – Jess

Nina Sosanya – Diana

Rosie Cavaliero – Pamela

Sunil Patel – Gupta

Susanna Fielding – Petra

Sunetra Sarker – Georgia Hakopyan

Robert Bathurst – Lionel

Ivana Bašić – Elsa

Suzie Kane – Annabella

Ellie White – Amethyst

Angus Imrie – Soren

Ashley Jensen – Janet

Steve Edge – Polly