Ludwik Janczyszyn

Ludwik Janczyszyn (ur. 11 maja 1923 w Krasnem, zm. 27 lipca 1994 w Gdyni) – polski admirał, oficer piechoty i morski oficer pokładowy. Od 1943 do 1945 w szeregach Armii Czerwonej i Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR brał udział w II wojnie światowej. Po wojnie służył w polskiej Marynarce Wojennej, którą dowodził w latach 1969–1986. Był również posłem na Sejm, członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego oraz ambasadorem w Syrii i Jordanii.

Wykształcenie

Ludwik Janczyszyn urodził się 11 maja 1923 w Krasnem w województwie tarnopolskim. W 1944 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty przy 1 Armii Wojska Polskiego, a od 1946 do 1949 studiował w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. W Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie odbył Kurs Nawigacji i Artylerii (1952) i Wyższy Kurs Akademicki (1957). W 1966 uzyskał tytuł inżyniera nawigatora w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni.

Służba wojskowa

Podczas II wojny światowej został w 1943 powołany do Armii Czerwonej, a od 1944 do 1946 służył w Wojsku Polskim. Po promocji oficerskiej był kolejno dowódcą plutonu oraz kompanii piechoty w 1 Pułku Piechoty 1 Dywizji Piechoty. Przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Kołobrzegu i w trakcie walk został dwukrotnie ranny.

W 1949 wyznaczono go pomocnikiem szefa Wydziału Politycznego Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. W 1950 przez krótki czas dowodził trałowcem ORP "Orlik", następnie objął posadę zastępcy dowódcy okrętu na ORP "Błyskawica". W latach 1952–1956 był kolejno oficerem flagowym, szefem sztabu oraz dowódcą w Bazie Głównej Marynarki Wojennej w Gdyni. Potem został zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej, a od 1959 zajmował stanowisko szefa Sztabu – zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej. W latach 1969–1986 dowodził Marynarką Wojenną.

Należał do rocznika pierwszej powojennej promocji w Marynarce Wojennej, który przygotowywany był do przejęcia najwyższych stanowisk w morskim rodzaju Sił Zbrojnych od oficerów przedwojennych i radzieckich. Ludwik Janczyszyn to pierwszy żołnierz w historii Polski awansowany na stopień admirała i, jak do tej pory, najdłużej sprawujący funkcję dowódcy Marynarki Wojennej.

Awanse admiralskie

  • kontradmirał – 1960
  • wiceadmirał – 1970
  • admirał – 1978

Kariera polityczna

Od 1946 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Sprawował funkcję zastępcy członka Komitetu Centralnego (1971–1986) oraz członka Prezydium Komisji Ideologicznej i członka Komisji Morskiej Komitetu Centralnego w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był posłem na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji (1972–1989). W latach 1974–1990 wchodził także w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Podczas stanu wojennego wszedł w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W 1986 mianowano go ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym w Syrii i Jordanii, w 1988 został odwołany.

7 listopada 1989 zakończył oficjalnie zawodową służbę wojskową. Na początku 1990 przeszedł w stan spoczynku. Zmarł 27 lipca 1994 w Gdyni. Został pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Odznaczenia

  • Kryż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1989)
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Order Krzyża Grunwaldu III klasy
  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Order Sztandaru Pracy II klasy
  • Krzyż Walecznych
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Srebrny Medal Zasłużonym na Polu Chwały
  • Medal 10-lecia Polski Ludowej
  • Medal 30-lecia Polski Ludowej
  • Medal 40-lecia Polski Ludowej
  • Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
  • Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
  • Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
  • Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
  • Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
  • Medal Za udział w walkach o Berlin
  • Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
  • Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
  • Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej
  • Złoty Medal "Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju"
  • Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia)
  • Medal "Za umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych" II stopnia (CSSR)
  • Medal "Za dzielność" (CSSR)
  • Medal "30 lat Narodowej Armii Ludowej" (NRD)
  • Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR)
  • Order Przyjaźni Narodów (ZSRR)
  • Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR)
  • Medal za Wyzwolenie Warszawy (ZSRR)
  • Medal "Za umacnianie braterstwa broni" (ZSRR)
  • Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
  • Odznaka "25 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej" (ZSRR)
  • Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
  • Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
  • Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR (ZSRR)

Źródło informacji: wikipedia.org

Brak miejsc

    loading...

        Nie występują żadne powiązania

        13.12.1981 | Decyzją Rady Państwa z dnia poprzedniego o północy został wprowadzony stan wojenny, powołano Wojskową Radę Ocalenia Narodowego, władzę w kraju przejęło wojsko, internowano działaczy opozycyjnych, zawieszono naukę w szkołach i na uczelniach, wprowadzono cenzurę korespondencji, przerwano łączność telefoniczną, wprowadzono godzinę milicyjną

        Stan wojenny w Polsce w latach 1981–1983 – stan nadzwyczajny wprowadzony 13 grudnia 1981 roku na terenie całej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, niezgodnie z Konstytucją PRL. Został zawieszony 31 grudnia 1982 roku, a zniesiono go 22 lipca 1983 roku. W trakcie jego trwania z rąk milicji oraz SB zginęło kilkadziesiąt osób. Stan wojenny wprowadzono na mocy podjętej niejednogłośnie uchwały Rady Państwa z dnia 12 grudnia 1981 roku, na polecenie Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego – pozakonstytucyjnego tymczasowego organu władzy, faktycznie nadrzędnego wobec konstytucyjnych władz państwowych. Został poparty przez Sejm PRL uchwałą z dnia 25 stycznia 1982 roku.

        Prześlij wspomnienia

        Dodaj słowa kluczowe