Antoni Kopaczewski (ur. 15 grudnia 1941 w Piaskach, zm. 2 sierpnia 2014) – polski samorządowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, sygnatariusz porozumień rzeszowsko-ustrzyckich. Syn Antoniego Kopaczewskiego (pseud. Lew), żołnierza Armii Krajowej.

Z zawodu formierz odlewnik, pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "PZL-Rzeszów". W okresie sierpnia 1980 uczestniczył w strajku w swoim zakładzie pracy, został przewodniczącym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Rzeszowie, członkiem „Solidarności”, delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku, członkiem Komisji Krajowej związku. W lutym 1981 brał udział w zorganizowaniu strajku, który doprowadził do podpisania porozumień rzeszowsko-ustrzyckich (sygnował je jako jeden z dwóch przedstawicieli Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność" Rzeszów). Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany na okres od grudnia 1981 do sierpnia 1982. Od 1983 był liderem regionalnego oddziału Solidarności Walczącej.

Po przemianach politycznych od lat 90. wybierany do rady miejskiej w Rzeszowie. W wyborach w 2006 i w 2010 mandat uzyskiwał z ramienia Prawa i Sprawiedliwości. W 2005 został jednym z liderów partii Stronnictwo Ludowe „Ojcowizna”, a następnie prezesem honorowym tej organizacji.

W 2006 prezydent Lech Kaczyński, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej, odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.