Anastazja Patrycja Rubińska (w transkrypcji angielskiej/łacińskiej często Anastasia-Patricia Rubinska lub Anastazja Rubinska) była 27-letnią polską dziewczyną z Wrocławia, Polska.Rok urodzenia około 1996 (dokładna data i dzień publicznie nie są podane w żadnym źródle – jedynie rok). Urodziła się we Wrocławiu (nazywano ją „wrocławianką”).Ukończyła Wrocławskie Technikum Fryzjerskie.Pracowała sezonowo w branży turystycznej – w hotelach i restauracjach.

Latem 2023 roku razem ze swoim chłopakiem (również Polakiem) pracowała w pięciogwiazdkowym hotelu we wsi Marmari na greckiej wyspie Kos.Mieszkała razem ze swoim wieloletnim chłopakiem we Wrocławiu.

Oboje razem wyjechali do Grecji na pracę sezonową.Anastazja Patrycja Rubińska była aktywna na Instagramie ( @anastazja_pati) – konto prawdopodobnie jest już zamknięte) – publikowała zdjęcia ze swoich podróży z Barcelony, Curaçao, Mediolanu i innych miejsc – około 11 tysięcy obserwujących. Miała również profil na Facebooku (@anastazja.pati1).

Jej imię stało się szeroko znane dopiero po tragicznym wydarzeniu 12 czerwca 2023 roku, kiedy to zniknęła na wyspie Kos. Poszła do sklepu po napój w swoim dniu wolnym, zdążyła jeszcze skontaktować się z chłopakiem, informując go, że nie czuje się bezpiecznie, i… zniknęła.Jej ciało znaleziono po 6 dniach – 18 czerwca.12 czerwca 2023 roku — Anastazja znalazła się w barze/sklepie, gdzie spotkała grupę mężczyzn (w tym obywatela Bangladeszu Salahuddina S., w wieku około 32–33 lat). Była pod wpływem alkoholu, skontaktowała się z chłopakiem, powiedziała, że nie czuje się bezpiecznie, wysłała mu dokładną lokalizację i poprosiła, żeby przyjechał po nią jak najszybciej. Po chwili poinformowała, że ktoś zabierze ją na motorowerze. Potem kontakt się urwał.Ostatnie nagrania z kamer monitoringu baru pokazują, że odjechała z Salahuddinem S. na motorowerze w kierunku jego miejsca zamieszkania.Chłopak przyjechał we wskazane miejsce, ale jej tam już nie było, telefon był wyłączony. Natychmiast zgłosił zaginięcie dziewczyny.18 czerwca 2023 roku (po 6 dniach) — grupa ochotników poszukiwawczych znalazła jej nagie ciało w solnym bagnie (w rejonie Alykes, niedaleko Tigaki), około 1 kilometra od domu podejrzanego. Ciało było zawinięte w prześcieradło i foliowy worek, przykryte gałęziami i liśćmi.Śmierć nastąpiła wskutek uduszenia. Były wyraźne ślady przemocy seksualnej i tortur – pozostałości taśmy izolacyjnej na ciele, ślady walki. Według opinii lekarzy sądowych była prawdopodobnie torturowana przez kilka godzin.Policja bardzo szybko odnalazła i zatrzymała Salahuddina S. (obywatela Bangladeszu), który został aresztowany jeszcze dzień przed znalezieniem ciała zamordowanej. Podczas przeszukania w jego domu znaleziono krew i włosy Anastazji na koszulce, a on sam miał zadrapania na twarzy i rękach.Początkowo nie zaprzeczał kontaktowi seksualnemu, później, po otrzymaniu porad, kategorycznie to zaprzeczył. W historii jego telefonu udało się odtworzyć trasę związaną z ukrywaniem ciała.Proces sądowy i wyrokW dniach 2–6 grudnia 2024 roku grecki sąd bez zwłoki szybko rozpatrzył sprawę. Uznano go za winnego porwania, gwałtu i zabójstwa z zamiarem, skazując na dożywotnie pozbawienie wolności plus 13 lat. Skazany do końca życia będzie przebywał w jednym z greckich zakładów karnych i będzie utrzymywany za pieniądze podatników, o ile tylko lewicowi wokistowscy aktywiści nie udowodnią, że ze strony Grecji nie podjęto wszystkich działań w celu gruntownej integracji i włączenia przyjezdnego z Bangladeszu w nowe miejsce zamieszkania. Bardzo często w imię niezrozumiałego humanizmu winnych i skazanych imigrantów uznaje się za chorych psychicznie, tym samym łagodząc karę i warunki odbywania kary.Polska bardzo uważnie śledziła sprawę, były nawet rozmowy o ekstradycji do Polski, ale proces odbył się w Grecji. Ojciec Anastazji po ogłoszeniu wyroku powiedział, że kara jest zasłużona, ale córki to już nie zwróci. Ta tragedia bardzo mocno wstrząsnęła Polską, gdzie wiele osób mówiło o problemach bezpieczeństwa przy pracach sezonowych w turystyce, o przestępczości migrantów, zgłaszając żądania wobec polskich polityków, aby nie dopuszczali procesów imigracyjnych w swoim kraju.